Harmandalı, Yörük Ali Efe ve Koca Arap… Bir de
biz oynayalım dedik. Gücümüz yettiğince, elimizden geldiğince.
Bizim efelerimiz, bizim kızlarımız -ataları gibi olmasalar da-
bu güzel oyunları sergiledi bize. Bir kez daha gurur duyduk hem
geçmişimizle hem de bu günümüzle, günümüzün gençleriyle.
İstendiğinde yine el ele, kol kola tek yürek
ve tek bilek olabileceğimizi sergiledik. Birlikte neleri başarabileceğimizi
gösterdik insanlara. Ailelerimizin ve öğretmenlerimizin gözlerinde
gördüğümüz umut biraz daha coşkulandırdı bizi ve biz de onların
bize inandığını, güvendiğini görmenin mutluluğunu, iç huzurunu
yaşadık yeniden.