Harmandalı, Yörük Ali Efe ve Koca Arap… Bir de biz oynayalım dedik. Gücümüz yettiğince, elimizden geldiğince. Bizim efelerimiz, bizim kızlarımız -ataları gibi olmasalar da- bu güzel oyunları sergiledi bize. Bir kez daha gurur duyduk hem geçmişimizle hem de bu günümüzle, günümüzün gençleriyle.

İstendiğinde yine el ele, kol kola tek yürek ve tek bilek olabileceğimizi sergiledik. Birlikte neleri başarabileceğimizi gösterdik insanlara. Ailelerimizin ve öğretmenlerimizin gözlerinde gördüğümüz umut biraz daha coşkulandırdı bizi ve biz de onların bize inandığını, güvendiğini görmenin mutluluğunu, iç huzurunu yaşadık yeniden.